โอว...โลกที่รับยาก
ผ่านไปนานเเล้วนะเวลา
ตอนนี้ต้องอยุ่บนโลกของความจริง
ไม่เหมือนเมื่อก่อนเเร้ว
ไม่มีเวลามากเหมือนตอนมัทยมอีก
ไม่เป็นอย่างที่คิดไว้
มหาลัยไม่ได้ว่างมากมายอย่างที่คิด
ยิ่งคณะศิลปกรรมเเร้ว
ทุกอย่างบังคัฟไห้ต้องรับผิดชอบ
นัชต้องไม่ไช่เด็กง่องเเง่งเหมือนเมื่อก่อน
นัชรุ้สึกว่าตัวเองยังไม่โตพอที่จะรับอะไรเเบบนี้ไหว
เเต่ก้อต้องทํา ต้องอดทน ต้องทนไห้ไหว
พ่อเเม่นัชยังหวังมาก
เงินค่าเทอมก้อเเสนเเพง
ต้องสู้อยุบนโลกของความเปนจิง
...เซงเป็ด...
เเฟนตอนนี้ไม่ต้องการ
สําหรับเทอ
ขอโทดที่ต้องเลิก
เราไม่ไช่กัลจิงๆโชคดีนะ
เรายังเปงพี่น้องกัลได้นิหว่า
ขอเปนเพื่อนกับความเหงาไปสักพักนะ
เเต่มาไคมาจีบบ้างก้อดี
เอ้าสะงั้นกุ
เอาเหอะ...เคียจจจเเร้ว
-โบ อ้อมกุรักเมิงนะเว้ย ก่าจะได้เจอกัลทีก้อเหนื่อยสะ ไปวีซากันเมิงๆ
-ปิ้กอยุบ้านนอกก้องี้เเระ ขําชื่ออําเภอที่เมิงไปเรียนวะ อิอิ คิดเถิง
-เเอนเอยยยรักเเกนะเว้ย
-มาร์ เอิ้น เปงไงกันบ้างง
-เกด บี เหมือนเมิงตายไปเเร้วนะเนี่ย โทหากุที
-เอ้ลืมกุไปยังวะ
-ไอ้นพกุเพิ่งเจอเมิงไป คิดเถิงวะสาด
-โอ้เบียหัวหินเปงไงบ้างวะ คิดเถิงง
-มิกะหายเงียบไปเรยอ่า คิดเถิง
-ฝ้ายยยเเกบ้าพี่หลุยไปเเร้วจิงๆอ่อ คิดเถิง
-โตตตตต ขอบไจที่เเว้นสไปส่ง
6/6
รักพวกเมิง
ถึงพวกเราจะไม่ได้เจอกัลนะ
อยุห่างกันเเสนไกล
บางทีกุเหงามากมาย
มึงลองหลับตาดิ
พวกเราเจอกัลทุกวันเเระ
ไนไจไง เราเจอกัลไนไจทุกวัน
กุรุ้มึงลืมกุไม่ได้หรอก เพื่อนเอ้ยยย
เพาะกุเปนไอ้นัช สุดหล่อของพวกเมิงเสมอ
...
รุปเรยดีก่าส่
จิงๆอยากทําสไลนะเเต่คอมมันรวนอ่าเรยได้บิดๆเบื่ยวเเบบนี้รุปมีอีกเยอะอ่าเเต่เเค่นี้ดีก่าเด่วรกเกิ้น
ไม่ค่อยมีเวลาเรย
ช่วงนี้ มีความสุขเกือบดี
เเต่จะพยายามเอาเวลาเรียนมาเที่ยวไห้ได้บ่อยๆเหมือนก่อนละกัล
เอ้า เลวอีกกุ
chamer_nat@hotmail.com
เเอดมาเรยเพื่อน
